↑ Powrót do Iaido

Historia Iaido

„Termin Iai pochodzi od wyrażenia Tsune ni itte, kyu ni awasu. Oznacza ono, że gdziekolwiek jesteśmy i cokolwiek robimy, musimy być zawsze przygotowani na każdą ewentualność. Poprzez miecz staramy się rozwinąć ducha i stać się lepszymi ludźmi, promować pokój i dobro za ścianami Dojo oraz w naszym codziennym życiu. Istnieje wiele stylów Iai, wiele sposobów cięcia czy poruszania się, a ucząc się ich rozwijamy technikę. Trenujemy jednak nie tylko po to, by opanować kolejne techniki, ale również po to, by kształtować serce oraz ducha i w tym aspekcie wszystkie „style” mają ten sam cel. Musimy stawiać sobie coraz wyższe cele i krok po kroku pokonywać każdą przeszkodę dzielącą nas od ich realizacji, ale jednocześnie, choć droga ta może być trudna, powinniśmy się cieszyć i rozkoszować kolejnymi wyzwaniami.”

Grudzień 1994, HARUNA MATSUO Nandan Kyoshi

Historia

Historia Seitei Iai rozpoczęła się po roku 1947, kiedy to siły okupacyjne złagodziły zakaz uprawiania starych sztuk wojennych na terenie Japonii. Niektóre szkoły Iai-jutsu zmieniły wtedy nazwę na Iaido i przyłączały się kolejno do Zen Nippon Kendo Renmei chcąc zapewnić ciągłość nauczania i uchronić sztukę od zapomnienia.

Część nauczycieli szermierki mocno krytykowała Kendo za to, że ćwiczący używali bambusowych mieczy – shinai. Argument ten wydaje się dość dziwny, jako że wiele szkół posługiwało się podobną bronią treningową. Krytyce podlegało również postępujące usportowienie Kendo i mistrzów miecza, którzy ćwiczyli tylko z shinai.

Argumenty te oraz potrzeba utrzymania tradycji i więzi ze starą szermierką spowodowały powołanie do życia specjalnego komitetu do badań nad szermierką, w tym również nad Iai, którego zadaniem byłoby opracowanie systemu mającego umożliwić ćwiczącym Kendo lepsze zrozumienie prawdziwej „drogi miecza”. Komisja składała się z jedenastu mistrzów miecza reprezentujących różne szkoły i style, a przewodniczył jej mistrz Otani Kuzo. W tym właśnie momencie rozpoczęła się droga Iai ku współczesności. W 1967 roku podkomitet złożony z nauczycieli Iai utworzył system zwany Seitei Gata – standardowe formy, w którego skład wchodziły trzy formy w pozycji siedzącej – seiza, jedna w pozycji iai-hiza i trzy formy w pozycji stojącej.

W skład grupy tworzącej Seitei Gata wchodzili:

Masaoka Kazumi, hanshi, 9 dan, Muso Jikiden Eishin ryu;
Yamatsuta Jukichi, hanshi, 9 dan, MusoShinden ryu;
Kamimoto Eiichi, hanshi, 8 dan, Muso Shinden ryu;
Danzaki Tomoaki, hanshi, 8 dan, Muso Shinden ryu;
Sawayama Shozo, kyoshi, 8 dan, Hoki ryu;

Po roku 1968 Seitei Gata stał się, obok starych szkół, oficjalnym systemem nauczania Iai. Stworzono kryteria egzaminacyjne dla uczniów i nauczycieli, opracowano metodykę szkolenia.

Nowo utworzonemu systemowi zarzucano jednak brak reprezentatywności dla całości sztuki oraz pominięcie mechanizmów i technik występujących w stylach szkół, których przedstawiciele nie wzięli udziału w jego tworzeniu.

W 1977 roku do wymienionej grupy dołączyli bądź częściowo zastąpili jej członków:

Hashimoto Masatake, hanshi, 9 dan, Muso jikiden Eishin ryu;
Mitani Yshisato, hanshi, 8 dan, Muso JikidenEishin ryu;
Wada Hachitro, hanshi, 8 dan, Muso Shinden ryu;
Tsumaki Seirin, hanshi, 8 dan, Tamiya ryu;
Należy zwrócić uwagę na fakt, że mistrzowie Muso Shinden ryu i Muso Jikiden Eishin ryu pochodzili z innej linii, niż poprzednio zasiadający w komisji.

Do już opracowanego standardu dodano kolejne trzy formy w pozycji stojącej, w których uwzględniono między innymi walkę z czterema przeciwnikami czy pchnięcie z przyłożenia. Od tego momentu ćwiczono zestaw dziesięciu form, a ewentualne zmiany techniczne były niewielkie. Tak było do roku 2000, kiedy wzorując się na podziale i ilości kata w szkole Muso Shinden do Seitei Iai Gata dodano jeszcze dwie formy, zwiększając w ten sposób ich całkowitą liczbę do dwunastu.


Radosław Januszkiewicz