↑ Powrót do Jodo

Esencja Jodo

Shimizu sensei w swojej książce „Jodo Kyohon” napisał, co następuje.

  • Najważniejszą zasadą jodo jest trening umysłu i ciała. Jodo nie może być postrzegane jedynie jako technika ciała, ustawienia rąk i nóg, bo te można opanować do perfekcji po prostu powtarzając czyjeś ruchy. Ma być to technika płynąca z serca i wykonywana z sercem, z kokoro.
  • Powiedzenie ishin denshin również tłumaczy to zagadnienie. Dosłownie oznacza ono „to, co jest w umyśle”. Najważniejszym celem jest trening umysłu i ciała. Ciało można wytrenować bez problemu, ale trening ducha sprawia więcej problemów.
  • Dla Shimizu sensei, jodo to forma komunikacji. Dwie osoby wykonując kata pokazują, że znajdują się w bardzo ścisłej relacji. Zagrożenie i kontrola, wszystko znajduje się w równowadze.

Jo jest proste, okrągłe i twarde. Symbolizuje to

  • Wiedzę
  • Dobroć
  • Odwagę

Motoba tachi, tsukeba yari, hareaba naginata: Gdy trzymasz jo w obu dłoniach, może być ono mieczem. Gdy wykonujesz nim pchnięcie, zamienia się we włócznię, zaś gdy uderzasz nim, staje się naginatą. Te kombinacje otwierają nieskończone możliwości.

Możliwości te z jednej strony skupiają się na obronie, z drugiej skierowane są na kyusho, punkty witalne na ciele człowieka:

  • Tendo na czubku głowy
  • Odorki ciemiączko boczne, pomiędzy tendo i kasumi
  • Kasumi skroń
  • Uto punkt między oczami
  • Finchu punkt tuż pod nosem
  • Suigetsu splot słoneczny
  • Inazuma bok ciała, tuż nad kością biodrową (po japońsku zwany też hibara)
  • Korubushi wewnętrzna strona kostki

Korzyści, które niesie ze sobą jodo to:

  • Trening umysłu w etykiecie i manierach, pewności siebie, integralności i prostocie
  • Wzmocnienie ciała i nauka jak ruszać się szybko i aktywnie
  • Nauka poprawnej postawy i zachowania
  • Poprawa zdolności oceny i podejmowania decyzji, co buduje pewność siebie
  • Budowanie relacji z innymi ludźmi

Jodo może ćwiczyć każdy. W Japonii korzystają z niego armia (SDF), policja i straż pożarna. Jest to sztuka samoobrony niewymagająca dużego wysiłku fizycznego i pozwalająca na nie robienie krzywdy przeciwnikowi. Ale jodo będzie skutecznie i sprawne tylko po latach treningu u dobrego nauczyciela.

Dwdanaście podstawowych technik (Tandoku kihon) to:

Honte uchi                                                        Kuritsuke

Gyakute uchi                                                    Kurihanashi

Hiki otoshi                                                        Tai Atari

Kaeshi tsuki                                                     Tsuki hazushi uchi

Gyakute tsuki                                                   Do barai uchi

Maki otoshi                                                      Tai hazushi uchi

Wykonując te techniki razem z przeciwnikiem trzymającym boiken (drewniany miecz), mówimy o Sotai Dosa. Ćwicząc z partnerem pracujemy nad poprawą techniki z obu stron: uchidachi (tachi) i shidachi (jo) współpracują i uczą się razem. Z każdy uderzeniem lub pchnięciem jodoka musi wydać z siebie okrzyk, Kiai. Przy uderzeniach krzyczymy „ee”, przy pchnięciach „ho”. Dźwięk ten musi dobywać się głęboko z trzewi – z tanden, z hara – bez udziału gardła i musi być wyraźnie, gwałtownie zakończony.

W jodo ważne są następujące postawy (kamae):

Tsune no kamae                                            Honte no kamae

Gyakute no kamae                                        Hiki otoshi no kamae

Tsuki zue no kamae                                      Hissage no kamae

Ichi monji no kamae                                      Kamae kasa no shita

Hoso michi no kamae                                   Yoko Giri dome no kamae

Nazwy kata ZNKR jodo to:

  • Tsuki zue
  • Suigetsu
  • Hissage
  • Shamen
  • Sakan
  • Monomi
  • Kasumi
  • Tachi otoshi
  • Rai uchi
  • Seigan
  • Midare dome
  • Ranai

Celem Sotai Dosa i kata jest:

  • Nauczyć się poprawnej postawy i polepszanie Kigurai (dumy, godności)
  • Nauczyć się poprawnej oceny dystansu (Mikiri) i precyzyjne trafiać uderzeniami i pchnięciami
  • Sprawienie, by ruchy stały się autentycznie szybkie, energiczne, pełne wigoru i pełne
  • Nauczenie się poprawnego metsuke (spojrzenia) i kiai
  • Oduczenie się złych nawyków

Jo ma 4 shaku, 2 sun i 1 bun długości (około 128 cm) i 8 bun średnicy (około 2.4 centymetra).

Początki jo sięgają nocy, gdy Muso Gonnosuke Katsuyoshi dopełnił swych ślubów przed ołtarzem; objawiło mu się wtedy we śnie dziecko i dało mu wiedzę o jo. Jo zrobione jest z drewna japońskiego dębu, zwanego kashi. Nie potrzeba wiele czasu na jego wykonanie, nie jest też kosztowne.  Nie wygina się. W przeciwieństwie do miecza, nigdy nie zardzewieje i nie wymaga polerowania, nie są mu potrzebne zdobienia. Nie trzeba poświęcać czasu na jego konserwację, do tego jest bronią lekką i prostą w użyciu.

Jo może być wykorzystane na bardzo wiele różnych sposobów, co czyni jest wspaniałą bronią, której zalety widać bardzo wyraźnie. Jo można atakować zarówno z lewej, jak i prawej strony, a ponieważ techniki te,  wyprowadzane z obu stron, następują po sobie jedna po drugiej, w nieprzerwanym, płynnym ciągu, przeciwnik nie ma okazji do kontrataku. Możliwość używania jo do swobodnego ataku z obu stron jest jego bardzo mocną stroną, podwajającą siłę ataku i zwiększającą jego zastosowania defensywne.

  • Jodo zostało włączone do ZNKR w 1956 roku.
  • W maju 1963 roku zarząd ZNKR zlecił rozpisanie Jodo Seitei Kata i powierzył to zadanie Komitetowi Badań nad Jodo, który składał się z jego prezesa, Shimizu Ryuji hanshi, i czternastu innych osób.
  • W lutym 1968 roku skończyli oni swój projekt. To był początek ZNKR Seitei Kata. Kata te mają swe źródło w Shinto Muso Ryu Jodo i stoi za nimi niemal 400 lat historii.

 


Tłumaczenie z j. angielskiego Maciej Gałązka

Źródło: Dojo Kiryoku